Kendi Fransam!

Şimdi çekmecemde eski gözlüğümü buldum taktım. 
Biraz yamulmuştu o da hayatım gibi.. 
Tam olarak hayatım mı? yoksa ben miydim yamulan hiç bir zaman bilemeyecektim.. 
Nasılsa değişen kavramlar vardı ruhumda iknası zor ama bir o kadar da kabullenip huzur içinde gitmek istiyordum. Kendiyle uğraşması kadar zor ne var insanın.. Ahh çekip dağları yıkarak gitmek... 
Elimde bavulum da olsun istemiyorum ki,
Öyle giden hep döner ben dönmek istesem gitmezdim diyenlerdenim belki de..
Ya da dur ben değil hayatım gitsin! Evet. Hemde hemen çıkıp gitsin. Arkasına bile bakmasın ben üzülmem. 
Yeter ki bitsin bu tantana. Yoruldum kendi kanım bile içimde yıkım yaparken kime, neye, neden ve ne hakla kızayım ki.
Yanımdan geçerken omuz atıp gitsin. 
Ama beklemesin ki arkasından bakacak kimsem ve de ağıtımı da yapacak tek insan parçası yok..
Şimdi çekmeceme koy gözlüğümü ama kırmadan arada bakıp görmeliyim kimdim..
Neden gelmiştim kime ne kadar borcumu ödemiştim. 
Anlatıp ta duyuramadığım hangi davaların adamıydım, hangi suikasta kurban gitmişti kellem..
Duygusal değil onursal olmuş muydu babam gibi yakama mı küstürmüştü hayat, 
Yoksa annem gibi hayatın bağrını yarıp mı almıştım hakkımı söke söke..
Yok ben hiç biri değildim o meydanda elinde kılıçla bekleyen Fransayı kurtaran genç kızdım.. 
Bedenimin değil yüreğimin acısıyla güç bulup taşımıştım kılıcımı, 
Excalibur değildi belki dünyanın merkezine saplayıp kötülüklere dur diyen. 
Ama savaşacak çok şey vardı, kendi Fransamın kurtuluşuydu derdim..




Gül Neva