Aldanış

Penceremdeydim bir gün
Ayazın avaz avaz ağız burun kestiği bir güz
Gördüklerim anlatmak istediklerime ayna tutuyor
Her şeyi geri bana yansıtıyor
Köşe başında bir adam var ağlamaklı
Gözyaşları herkesten tuzlu
Kim bilir kim böylesine yalnız bırakmış adamı
Yoldan geçen ressam tablosunu taşırken fotoğrafçı birkaç aşkı belgelemekte
Çelik topuk ayakkabılı kadınlar kaldırımlarda ritim tutmakta 
Hangi adamın canını yakıpta böyle şıngırdamakta
Badanası yeni yapılmış yüzleriyle eteklerindeki zilleri çarpa çarpa götürmekte 
Üzgün adam gömleğini çekiştirmekte
Eksik kol düğmelerini aramak adına yerlerde deşinmekte
Acınacak durumdayken arabasıyla çamurlu su fırlatan kadının hiç merhameti yok bu adama
Bile bile isteyerek yapmış gibi bu eylemi
Kadın arsızca gülümsemekte
Sıradan bir havası var işte
Adam kirli
Ayakta kendini sirkelemekte
5 kuruşu olsa bu döküntülükte düşecek yere
Kadın umarsızca ezip geçmekte 
Adam ümitsizce yerlere düşmekte
Böyle, bu pencereden bakınca kadın suçlu, adam masum
Kadın güçlü, adam bitkin
Kadın kazanmış, adam kaybetmiş
Oysa bilinmedik bir şeyler kurcalıyor zihnimi
Eksik parçalar puzzle misali boşluklar açmakta
Evet gördüğüm bir adam var ağlamaklı
Yalnızlıktan değil ama
Sokağa köşe başına bir başına atılmasının sebebi kurnazca kandırmacalar.
Ve o topuklu ayakkabılı kadınlar ihanetin sırtına geçirmekte o ritimlerini 
Tüm sinirini seslerden çıkarmakta.
Yüzündeki boyalar ağlamaktan şişmiş gözlerini saklamakta 
Zil çalan etekleri ihanetin tek delili. 
O adam.. Hüzünlü yorgun dediğim.. 
Eşyaları dışarı fırlatılmış gömleğini bile iliklemeye vakti olmayan adice yalpalayan kendini haklı çıkaran masumluğuyla duran bir adam. 
Üzgün kadının umrunda olabilir mi ki eksik kol düğmeleri
Sürünmesini deli gibi isterken
Acıdan kesilen sinir kahkahalarıyla ezmemesine şaşırmamalı adamı
Arabanın altına aldığı öfkesiyle ezmiyorsa adamı tebrik edip kutlamalı bu kadını..
Nasıl da yüklenmişti aldatılmanın acısını 
Var olmayan o hiç görünmeyen aldanışın adını 
Canlarda cananlarda akla gelecek en son şeydi belki de 
Söylesene rüya mı gördük yine
Hangimizi aldatmıştı bu hikaye. 
Hangisine körü körüne inanmıştık. 
Hiçbir şey göründüğü gibi değildi aslında retinamız neyi uygun görüyorsa onu yerleştiriyordu aklımıza..
Ve hiçbir insan tahmin edildiği gibi basit yapıda değildi bu hayatta 
Nasıl anlamak istiyorsan öyle anla..!




Pelin Yılmaz